هر زبانی که به ما به ارث می رسد ، در آن واحد هم وسیله است و هم دام . وسیله است ،چون با آن تجربه هامان را نظم می دهیم و اطلاعات حاصل از واقعیت ها ی پیرامون خودمان را با واحد زبانی ، کلمه ها ، جمله ها ، گزاره ها ، در می آمیزیم . آنچه در مورد زبانهای کلامی صادق است ، در مورد زبانهای تصویری نیز مصداق دارد .، چراکه ما اطلاعات حاصل از تجربه های تصویریمان را ،با تصویر ها ، کلیشه ها ، و قالب های پیش ساخته ای از این قبیل ، مطابق شیوه ای که به ما آموخته اند ، در می آمیزیم.