مسابقات ورزشی المپیک را که در تابستان آینده در پکن برگزار خواهد شد ، می توان به عنوان یک رخداد بزرگ از غرور ملی آنها بر شمرد. دولت کمونیست چین( جمهوری خلق چین) برای این رویداد بزرگ تدارک وسیعی را فراهم آورده است که در شان یک ابر قدرت بین المللی و برازنده دولت چین باشد.

           جهت بر پائی چنین مسابقاتی آزادیهائی در سطح عمومی وحقوق بشر بطور عام و آزادی مطبوعات بطور خاص مورد توجه واقع شده است. ادعاهائی که به مرور پوچ و میان تهی به نظر می رسند.

              هر فرد در زمانه ما در دو جهان زندگی می کند. یکی دنیای طبیعی که از گوشت و خون و محیط است و انسانها از زمان تولد شان در آن زندگی می کنند . دنیائی که مردان و زنان و کودکانشان در خانواده ،مدرسه ، و جامعه رشد می کنند و بالغ می شوند و با سایر انسانها در موقعیت های مختلف روبرو می شوند. دنیائی که در آن الگوهای اجتماعی ،قانون ،سیستم آموزشی واخلاقی خلق می کنند.

               دنیای دیگر که اکثر انسانها امروزه در آن بسر می برند، دنیای رسانه هاست . دنیای جدیدی که بیش از 150سال قدمت نداشته و شاید بتوان گفت که آغاز آن با اختراع گوتنبرگ همزمان شده است.

رسانه های امروز بر ناهمسانی های جهان همچون زبان ،فرهنگ و طبقه اجتمائی و.... فائق آمده اند و حتی برای نفوذ در بی سوادان ، نابینایان ،ناشنوایان  و... نیز چاره اندیشیده اند.